Wynalazek dotyczy kosmetycznych emulsji typu olej w wodzie, w których zawarte są polisiloksany modyfikowane polieterami o określonej budowie, hydrofilowe woski tworzące ciekłokrystaliczne struktury, kosmetyczne oleje i woski oraz zwykłe środki pomocnicze i sybstancje czynne.

Przedmiotem wynalazku jest w pierwszej postaci wykonania kosmetyczna emulsja olej w wodzie, która zawiera jeden lub więcej polieterosiloksanów o ogólnym wzorze:

R(CH3)2SiO-[(CH3)2SiO]n-Si(CH3)2R,

w którym
n = 50 do 250
R = -(CH2)m-O-(C2H4O)x-(C3H6O)yR1
m = 2 do 4
x = 3 do 100
y = 0 do 50
R1= H, CH3 lub CH2CH3,

Jedna z dalszych postaci wykonania wynalazku obejmuje kosmetyczne lub farmaceutyczne emulsje olej w wodzie, zawierające:

(a) jeden lub więcej polieterosiloksanów

(b) hydrofilowe woski tworzące ciekłokrystaliczne struktury i/lub polimery organiczne pęczniejące w wodzie, jako środki nadające konsystencję i stabilizatory

(c) kosmetyczne oleje i woski

(d) zwykłe środki pomocnicze i substancje czynne.

Ze względu na hydrofobowy charakter tych polieterosiloksanów można było dalej oczekiwać, że będą one wyjątkowo łagodne dla skóry.  Tworzą one hydrofobową warstewkę na skórze, która chroni skórę przed wysychaniem i sama tylko z trudnością da się za pomocą wody usunąć ze skóry, co przykładowo potrzebne jest dla preparatów do ochrony przed słońcem.

Z wcześniejszych badań wynika, iż polieterosiloksany nie są w stanie samodzielnie budować ciekłokrystalicznych struktur w spójnej fazie wodnej we współdziałaniu z woskami hydrofilowymi takimi, jak alkohol stearylowy lub
stearynian gliceryny, przez co nie dostarczają wymaganej konsystencji płynów, a także trwałości. Stwierdzono jednak,  że możliwe jest otrzymanie trwałych emulsji z  niewielkim udziałem emulgatora pomocniczego.

Polieterosiloksany stosowane według wynalazku odznaczają się tym, że w przeciwieństwie do wykorzystywanych w stanie techniki silikonopolieterów nie są grzebieniowe, lecz zawierają reszty polieterowe na obu końcach liniowego, nierozgałęzionego łańcucha silikonowego.

Emulsje według wynalazku mogą dalej zawierać dodatkowo jeden lub więcej emulgatorów pomocniczych, jednak w mniejszym udziale niż polieterosiloksany stosowane według wynalazku, jak też substancje nadające konsystencję i stabilizatory typowe dla emulsji kosmetycznych.

Jako dalsze emulgatory wchodzą w grę przykładowo niejonowe środki powierzchniowo czynne z przynajmniej jednej z następujących grup:
- grzebieniowych polieterosiloksanów
- produktów przyłączania 2 do 30 moli tlenku etylenu i/lub 0 do 5 moli tlenku propylenu do liniowych alkoholi tłuszczowych
- mono- i diestrów gliceryny
- alkohole lanoliny
- kopolimery polisiloksano-polialkilo-polieterowe,
- polialkilenoglikole
- betaina
- estry powierzchniowo czynnych czwartorzędowych związków ammoniowych o działaniu dezynfekującym

Jako emulgatory mogą być ponadto stosowane dwujonowe środki powierzchniowo czynne. Jako dwujonowe środki powierzchniowo czynne określane są takie związki powierzchniowo aktywne, które zawierają w cząsteczce przynajmniej jedną czwartorzędową grupę amoniową i przynajmniej jedną grupę karboksylową i sulfonianową. Szczególnie korzystna jest pochodna amidowa kwasu tłuszczowego znana pod oznaczeniem CTFA cocoamidopropylobetaina. Odpowiednie emulgatory stanowią też amfolityczne środki powierzchniowo czynne.

Dalsza postać wykonania emulsji olej w wodzie według wynalazku obejmuje emulsje, które zawierają hydrofilowe woski wybrane z grupy składającej się z alkoholu stearylowego, kwasu stearynowego i/lub stearynianu gliceryny jako substancji nadających konsystencję. Jako substancje nadające konsystencje wchodzą w grę w pierwszym rzędzie alkohole tłuszczowe lub hydroksyalkohole tłuszczowe o 12 do 22. Odpowiednie zagęszczacze stanowią przykładowo polisacharydy, zwłaszcza żywica ksantanowa, żywica guarowa, agar-agar, alginiany i tylozy, karboksymetylocelulozy i hydroksyetylocelulozy, następnie wysokocząsteczkowe
mono- i diestry polietylenoglikolowe kwasów tłuszczowych, poliakrylany.

Jako składniki olejowe nadają się także glicerydy kwasów tłuszczowych, przy czym wśród tych substancji korzystne są oleje lub tłuszcze występujące w naturze.  Jako dalsze środki pomocnicze i dodatki wchodzą w grę przede wszystkim filtry chroniące przed promieniowaniem UV. Pod pojęciem filtrów chroniących przed promieniowaniem UV rozumie się substancje organiczne, które są w stanie absorbować promieniowanie ultrafioletowe i przejętą energię ponownie oddawać w postaci promieniowania o większej długości fali, przykładowo w postaci ciepła. Filtry UV-B mogą być rozpuszczalne w oleju lub rozpuszczalne w wodzie.

Jako typowe filtry UV-A wchodzą w grę zwłaszcza pochodne benzoilometanu. Filtry UV-A i UV-B mogą być oczywiście stosowane także w postaci mieszanin.  Obok obu wymienionych pierwszorzędowych środków chroniących przed światłem mogą być także stosowane drugorzędowe środki chroniące przed światłem typu antyutleniaczy, które przerywają łańcuch reakcji fotochemicznych, która wywoływana jest, gdy promieniowanie UV przeniknie przez skórę.

Typowe przykłady stanowią tu aminokwasy (przykładowo glicyna, histydyna, tyrozyna, tryptofan) i ich pochodne, imidazole (przykładowo kwas urokaninowy) i ich pochodne, peptydy, jak D,L-karnozyna, D-karnozyna i ich pochodne (przykładowo anseryna), karotynoidy, karoten (przykładowo α-karoten, β-karoten, lykopina) i ich pochodne, kwas chlorogenowy i jego pochodne, kwas liponowy i jego pochodne (przykładowo kwas dihydroliponowy) aurotioglukoza, propylotiouracyl i inne tiole.
 

Autor opracowania: Sylwia Tracichleb
Źródło: Urząd Patentowy RP