Kolor skóry i włosów przyczynia się w istotnym stopniu do naszego ogólnego wyglądu i komunikacji międzyludzkiej. Pomimo pochodzenia ze wspólnego listka zarodkowego, cebulki włosowe i skórne jednostki pigmentacji, znajdują się w różnych regionach skóry.

Biosynteza melaniny i jej transfer z melanocytu do keratynocytów w cebulce włosa jest uzależniona od dostępności prekursorów melaniny i od dużej liczby ścieżek sygnałowych, które są zarówno bardzo złożone jak i redundantne. Ścieżki te mogą być zależne bądź niezależne od receptorów, mogą działać wewnątrzkomórkowo, na zasadzie auto- lub parakrynowej oraz mogą być modyfikowane przez działanie hormonów.

Pomimo wielu podobieństw melanocyty mieszkowe, wydają się bardziej wrażliwe na wpływy starzenia od melanocytów skórnych. Najlepszym tego przykładem jest siwienie włosów, które odzwierciedla istotne różnice w mikrośrodowisku skóry i mieszków włosowych.

Jednostki pigmentacji włosów mogą także pełnić rolę istotnych czujników środowiskowych. Pigmentacja włosów przyczynia się do usuwania metali ciężkich, chemikaliów i toksyn z organizmu, poprzez ich selektywne wiązanie z melaniną, co czyni włókna włosowe użytecznym barometrem ekspozycji na te czynniki. Dostępne ostatnio zaawansowane metody hodowli komórkowych melanocytów, izolowanych z cebulek włosowych i hodowli całych cebulek w fazie anagenu, powinny dostarczyć narzędzi badawczych, niezbędnych do wyjaśnienia mechanizmów regulacyjnych pigmentacji włosa. W przyszłości, możliwe powinno być opracowanie biologicznych modyfikatorów koloru włosów, które towarzyszyłyby aktualnie dostępnym chemicznym farbom.

Źródło: International Journal of Cosmetic Science

Tytuł oryginalny: Human hair pigmentation – biological aspects (p 233-257)