Fryzura jest jednym ze sposobów wyrażania własnej osobowości. Odpowiednia koloryzacja, perfekcyjne obcięcie, odpowiednie Ułożenie włosów potrafią diametralnie zmienić wygląd. Kosmetyki do modelowania włosów stanowią bardzo dużą gałąź rynkowych preparatów do pielęgnacji i upiększania włosów. Segment preparatów do modelowania włosów ulega ciągłym zmianom. W ostatnich latach obserwuje się ciągły wzrost popularności kosmetyków tej grupy. Od ich jakości zależy kształt i stopień utrwalenia fryzury, stąd znajomość podstawowych składników preparatów tego typu jest bardzo ważna z punktu widzenia skuteczności ich działania.

Tajemnicą możliwości ułożenia i utrwalenia fryzury są zawarte w kosmetykach polimery filmotwórcze. Są to związki wielkocząsteczkowe, które pokrywają włos cienkim filmem, dzięki któremu możliwe jest modelowanie włosów. Niezależnie od formy preparatu modelującego polimery filmotwórcze są jego najważniejszym składnikiem. Pozostałe substancje umożliwiają wprowadzenie polimerów do preparatu, modyfikują jego właściwości lub decydują o konkretnej formie kosmetyku. Preparaty do stylingu często zawierają substancje kondycjonujące i nie tylko modelują, ale także pielęgnują włosy.

Historia stosowania preparatów do modelowania włosów

Jako pierwsze preparaty do modelowania włosów stosowano wodne lub wodno- alkoholowe dyspersje polimerów naturalnych takich jak guma karaya, czy guma tragakantowa. Preparaty nakładano na włosy za pomocą grzebienia zanurzanego w roztworze polimeru.

Następną generacją preparatów modelujących były kosmetyki, których głównym składnikiem był szelak. Szelak jest naturalną, organiczną żywicą pochodzącą z owadów z gatunku Laccifera lacca. Wraz z pojawieniem się polimerów syntetycznych, szelak został wyparty z preparatów modelujących. Szelak jest nierozpuszczalny w wodzie, trudny w aplikacji, na włosach długo schnie, jest kruchy i trudny do usunięcia, dlatego polimery szybko wyparły go z rynku.

Wprowadzenie w późnych latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia syntetycznych polimerów filmotwórczych pozwoliło na otrzymywanie szerokiej gamy preparatów odpowiadających wymaganiom konsumentów. Encyklopedia CTFA (będąca ciągle aktualizowanym zbiorem surowców znajdujących zastosowanie w kosmetykach, publikowana przez Amerykańskie Stowarzyszenie CTFA (Cosmetic, Toiletry and Fragrance Association) z 2006 roku zawiera ponad sześćset polimerów filmotwórczych, z czego 198 określanych jest jako utrwalające fryzurę (hair fixative).

Szerokie zastosowanie znajduje dużo mniej niż połowa spośród tej grupy. Pierwszym polimerem wprowadzonym na rynek surowców był poliwinylopirolidon(PVP). Zastosowanie PVP było ogromnym przełomem w produkcji preparatów do  modelowania włosów: PVP jest rozpuszczalny w rozpuszczalnikach organicznych, pozwala na dobre utrwalenie fryzury, łatwo go usunąć, jest bezpieczny w stosowaniu, z drugiej strony jego wadą jest brak odporności na wilgoć.

Następnym etapem w rozwoju preparatów do modelowania włosów było wprowadzenie kopolimerów, początkowo PVP, później innych substancji. Kopolimeryzacja pozwala na łatwa modyfikację właściwości polimerów, umożliwia zmiękczenie i plastyfikację filmu, zmniejszenie jego kruchości oraz redukcję łuszczenia na włosach.

Kolejną innowacją było wprowadzenie polimerów i kopolimerów na bazie silikonów. Związki tego typu zwiększają połysk włosów, dobrze się rozprowadzają oraz charakteryzują się większą odpornością na wilgoć.

Wprowadzenie, na początku lat 90-tych, zakazu stosowania freonów (CFC) zmusiło producentów kosmetyków do zmiany receptur preparatów aerozolowych oraz spowodowało rozwój chemii kosmetycznej w kierunku polimerów kompatybilnych z węglowodorami jako gazami nośnymi.

W latach 90-tych wprowadzono polimery kwasu akrylowego, które obecnie stanowią dużą grupę polimerów stosowanych w kosmetykach.

Późniejsze modyfikacje składu preparatów miały na celu ograniczenie zawartości lotnych związków organicznych stosowanych jako gazy nośne (Volatile Organic Compounds - VOC) oraz poszukiwanie nowych polimerów pozwalających sprostać wymaganiom konsumentów.

Pomimo 40 lat innowacji w zakresie produktów do modelowania włosów, jak i nowych polimerów filmotwórczych, konsumenci ciągle mają problemy z ułożeniem fryzury, która sprosta ich oczekiwaniom.

Naturalny kształt włosów.

Trzon włosa jest zbudowany głównie z keratyny. Kształt włosa wymuszają specyficzne oddziaływania, które występują pomiędzy łańcuchami keratynowymi w jego strukturze. Wiązaniami tymi są wiązania wodorowe, jonowe i dwusiarczkowe. W strukturze keratyny obecne są również wiązania peptydowe.

Wiązania dwusiarczkowe są wiązaniami trwałymi, ich usytuowanie pomiędzy łańcuchami keratynowymi jest czynnikiem determinującym naturalny kształt włosów. Trwałe są również wiązania peptydowe. W czasie typowej pielęgnacji włosów niemożliwa jest zmiana położenia wiązań dwusiarczkowych. Zabiegami, które pozwalają na ich reorganizację są trwała ondulacja lub prostowanie włosów. Upiększanie tego typu polega na redukcji wiązań dwusiarczkowych, a następnie ich odbudowie w innych miejscach. Pozwala to na trwała zmianę kształtu fryzury - otrzymanie z włosów prostych - włosów kręconych lub odwrotnie.

Wiązania wodorowe i jonowe są wiązaniami nietrwałymi. Ich reorganizacja następuje wielokrotnie i związana jest ze zmienną zawartością wody we wnętrzu włosów. Kontakt włosów z wilgocią powoduje zmianę lokalizacji wiązań nietrwałych, przy czym powstają one w miejscach, które pozwalają na zminimalizowanie naprężeń i niekorzystnych oddziaływań w strukturze włosa. Nadanie Wwosom mokrym nowego kształtu, a następnie ich wysuszenie powoduje “utrwalenie” wiązań i otrzymanie pożądanego ułożenia włosów.

Obecność we włosach niezmienionych wiązań dwusiarczkowych i peptydowych jest przyczyną występowania niekorzystnych naprężeń, które powodują odkształcanie włosów i stopniowy powrót do pierwotnego ułożenia fryzury. Aplikacja na włosy substancji, które ograniczają powolne odkształcanie się włosów pozwala na modelowanie włosów i zwiększenie trwałości fryzury.

Polimery filmotwórcze

Odpowiednie ułożenie włosów i zapewnienie fryzurze należytej trwałości jest zadaniem preparatów do modelowania włosów. Na rynku obecnych jest wiele preparatów tego typu. Konsumenci mogą wybierać spośród kilku form kosmetycznych, mogą decydować o sile utrwalenia fryzury, jak i specyficznych właściwościach pielęgnacyjnych kosmetyku. Mogą również dokonać wyboru spośród preparatów do konkretnego rodzaju włosów, konkretnego typu fryzury. Duża różnorodność preparatów rynkowych pozwala zadowolić wymagania nawet najwybredniejszego konsumenta.

Pomimo szerokiej gamy kosmetyków tego rodzaju, ich podstawowymi składnikami, odpowiadającymi za zdolność układania Włosów, są polimery filmotwórcze, które po aplikacji na włosy pokrywają je cienkim filmem. Obecność filmu utrudnia włosom powrót do pierwotnego kształtu, utrwalając wytworzone w czasie modelowania wiązania pomiędzy łańcuchami keratynowymi. W zależności od charakteru polimeru film może mieć różne właściwości oraz dawać różne efekty utrwalenia i modelowania fryzury.

Wzrost oczekiwań konsumentów, rozwój technologii polimeryzacji spowodowały, że na rynku obecna jest duża liczba polimerów o bardzo różnych właściwościach, zapewniająca praktycznie dowolne modelowanie włosów.

Powstawanie filmu na włosach

Po aplikacji preparatu, dzięki oddziaływaniu polimeru z włosem, powstaje film, który decyduje o możliwości układania i utrwalenia fryzury. Czynnikiem decydującym o zdolności filmotwórczej jest powinowactwo polimeru do struktur włosa. Im więcej centrów aktywnych w strukturze polimeru tym silniejsze wiązanie z włosem i tym samym większe do niego powinowactwo.

Oddziaływania polimer-włos są silniejsze lub porównywalne z wiązaniami nietrwałymi występującymi pomiędzy łańcuchami keratynowymi. W zależności od struktury polimeru mogą to być wiązania jonowe, wodorowe, oddziaływania van der Waalsa. Siła wiązania zależna jest od siły wiązań danego typu, masy cząsteczkowej polimeru, upakowania i elastyczności łańcuchów w strukturze polimeru.

Substancje filmotwórcze utrwalają nadany kształt włosów, przez co opóźniają powrót do pierwotnego ułożenia włosów. Polimery sklejają włosy w miejscach ich kontaktu, co również utrudnia ich odkształcenie. Obecność filmu na włosach powoduje zwiększenie tarcia włosów. Efektem tego jest zmniejszone ślizganie włosa o włos, zmniejszone rozsypywanie się włosów. Jeżeli powierzchnia włosów jest nierówna, chropowata, włosy opierają się na sobie nawzajem, tworząc sieć oddziaływań, co jest szczególnie ważne np. w preparatach zwiększających objętość włosow. Czynnikami decydującymi o możliwości usztywniania, sklejania włosów są między innymi siły kohezyjne polimeru (spójność) oraz zdolność adhezji (przylegania) polimeru na powierzchni włosa. Równowaga pomiędzy siłami kohezji i adhezji polimeru jest również czynnikiem decydującym o możliwości jego usunięcia z wŁosow.

Właściwości użytkowe polimerów filmotwórczych

Pod względem własności użytkowych idealny polimer filmotwórczy powinien przede wszystkim dawać dobre utrwalenie fryzury. Stopień utrwalenia fryzury jest wypadkową wielu czynników począwszy od jej kształtu, skończywszy na własnościach polimeru, czy warunkach otoczenia. Tym niemniej dobrej jakości preparaty modelujące powinny zapewnić dostateczne utrwalenie fryzury przez okres, co najmniej 8-12 godzin, przy czym ilość zaaplikowanego preparatu powinna być minimalna.

Z trwałością fryzury związana jest odporność na wilgoć powstałego filmu. Idealny polimer powinien chronić włosy przed wilgocią, przy czym nie powinien być kruchy. Kontakt włosów z wilgocią powoduje reorganizację wiązań występujących w strukturach keratynowych, co w efekcie daje zmianę ułożenia fryzury. Higroskopijność polimeru powoduje przyciąganie wody z otoczenia i mała trwałość fryzury.

Z drugiej strony polimery nierozpuszczalne w wodzie mogą być zbyt kruche i po aplikacji na włosy nie pozwalać na dobre utrwalenie fryzury. Oprócz tego mogą powodować nadmierną kruchość filmu, co daje efekt podobny do łupieżu. W związku z tym istnieje optimum hydrofilowości polimeru, które decyduje o jego właściwościach aplikacyjnych. Ważnym jest tutaj również przeznaczenie preparatu do modelowania – obecnie na rynku dostępne są preparaty pozwalające bardzo dowolnie układać włosy. Skrajnymi sposobami modelowania włósów są: z jednej strony bardzo silne usztywnienie i utrwalenie włosów, z drugiej otrzymanie fantazyjnych fryzur o dużej elastyczności. W celu silnego usztywnienia włosów stosuje się polimery o wysokiej odporności na wilgoć, w drugim przypadku stosuje się polimery mniej odporne.

Parametrem uzależnionym od przeznaczenia preparatu i typu fryzury jest również elastyczność filmu. Jeśli konieczne jest mocne usztywnienie włosów, nie jest wskazana zbyt duża elastyczność filmu. W przypadku fantazyjnych fryzur elastyczność jest czynnikiem decydującym np. o jakości skrętu włosóww i końcowym efekcie modelowania. Oprócz właściwości samego polimeru o elastyczności filmu na włosach decydują również plastyfikatory zastosowane w preparacie, dlatego też elastyczność filmu jest wypadkową właściwości polimeru oraz składników dodatkowych obecnych w kosmetyku. Obecność dodatkowych substancji w preparacie pozwala na modyfikowanie jego własnościami użytkowymi.

Polimer powinien łatwo wymywać się z włosów. Polimery o wysokim powinowactwie do włosów mogą zbyt silnie wiązać się z włosem lub niedostatecznie zmywać się z jego powierzchni, czego efektem może być wytworzenie depozytu na włosach i pogorszenie ich wyglądu.

Aplikowany na włosy preparat powinien pozwalać na równomierne rozprowadzenie polimeru na włosach - pozwala to na wytworzenie jednorodnego filmu na ich całej długości. W praktyce równomierne rozprowadzenie polimeru na włosach jest trudne do wykonania, zależy ono między innymi od rozpuszczalności polimeru, jego powinowactwa do włosów. Aby zapewnić odpowiednią rozprowadzalność polimeru stosuje się odpowiednie rozpuszczalniki oraz formy preparatów, dostosowane do właściwości związku filmotwórczego. Obecność plastyfikatorów oraz stosowanie dozowników specjalnej konstrukcji sprzyja właściwej aplikacji polimeru. Ważne jest również równomierne rozprowadzenie preparatu na mokrych włosach - czego warunkiem jest kompatybilność rozpuszczalnika użytego w preparacie z wodą oraz zastosowanie środków zwilżających.

Polimer nie powinien dawać uczucia kleistości przy kontakcie skóry z włosami, po aplikacji nie powinien oddziaływać z naskórkiem dłoni podczas dotykania włosów.

Kosmetyk, oprócz modelowania fryzury, powinien również dawać dobre nabłyszczenie włosów. Brak połysku włosów związany jest z ich niejednorodną powierzchnią, czego efektem jest rozproszenie światła. Włosy bez połysku to najczęściej włosy zniszczone. Dlatego też pierwsza metoda zwiększania połysku włosów polega na ich kondycjonowaniu: aplikacji substancji zwiększających przyleganie łusek osłonki wŁosa. W efekcie wygładzenie włosów powoduje zwiększenie połysku. Druga metoda polega na aplikacji na włosy substancji o relatywnie większym współczynniku załamania światła, co powoduje zwiększenie odbicia promieniowania od włosów. Jeżeli polimer posiada odpowiedni współczynnik refrakcji będzie powodował poprawę połysku.

Idealny polimer powinien również zwiększać objętość włosów. Biorąc pod uwagę genetyczne dziedziczenie gęstości i średnicy włosów, możliwości zwiększenia ich objętości poprzez stosowanie preparatów modelujących są ograniczone. Dotyczą głównie stosowania polimerów filmotwórczych o wysokiej substantywności, zapewniających odpowiednie własności filmu oraz odpowiednią trwałość fryzury. Ważne jest tutaj unikanie nadmiernej ilości substancji tłuszczowych, które poprzez zwiększenie zawartości wody we wnętrzu włosa prowadzą do zmniejszenia puszystości fryzury. Należy również unikać substancji tworzących depozyt przy częstym stosowaniu. Nie bez znaczenia jest również odpowiednie ułożenie włosów.

Biorąc pod uwagę bezpieczeństwo konsumenta polimer, jak i cały preparat do modelowania włosów, powinien być bezpieczny w stosowaniu, szczególnie w razie inhalacji lub przypadkowej aplikacji preparatu do oczu. Z punktu widzenia formy preparatu polimer powinien być kompatybilny z stosowanymi rozpuszczalnikami, gazami nośnymi, a także innymi składnikami obecnymi w preparacie.

Polimery filmotwórcze

Wielkocząsteczkowe związki syntetyczne znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach i często wypierają swoje odpowiedniki innego rodzaju. Związane jest to z ich doskonałymi cechami użytkowymi jak i dużą różnorodnością. Pod względem chemicznym polimery można podzielić na cztery podstawowe grupy:

- Polimery niejonowe

- Polimery jonowe - Wśród nich:  Kationowe, Anionowe, Amfoteryczne

Polimery niejonowe stanowią bardzo dużą grupę surowców kosmetycznych chętnie stosowanych w rynkowych preparatach do modelowania włosów. Najpopularniejsze spośród polimerów tej grupy są polimery i kopolimery poliwinylopirolidonu (PVP).

PVP - jeden z pierwszych zastosowanych polimerów, jest bardzo higroskopijny, absorbuje wodę z powietrza i staje się kleisty, co może być przyczyną stosunkowo małej trwałości fryzury. Powyższe właściwości powodują, że jest on chętnie stosowany w żelach, woskach modelujących, szczególnie w preparatach zapewniających efekt mokrych włosów, gdzie całkowite wyschnięcie filmu na włosach nie jest pożądane. Stosowanie mieszanek polimerów pozwala na poprawę własności aplikacyjnych kosmetyków z zawartością PVP.

W związku z trudnościami w recepturowaniu kosmetyków z PVP najczęściej stosuje się jego kopolimery z różnymi związkami, co pozwala na zmianę własności pierwotnej substancji. W zależności od struktury monomerów kopolimeryzowanych z PVP można uzyskać związki o różnych właściwościach, i tak kopolimer poliwinylopirolidonu z octanem winylu – (INCI: PVP/VA) - jest bardzo popularnym surowcem niejonowym. Wprowadzenie monomerów czwartorzędowanych do struktury kopolimeru pozwala otrzymać polimer kationowy, przykładem może być kopolimer PVP z N,N-dimetyloaminoetylometakrylanem –
PVP/DMAEMA – (INCI: Polyquaternium-11).

Wprowadzenie merów naładowanych ujemnie do niejonowej struktury wielkocząsteczkowej pozwala na otrzymanie polimeru anionowego - przykładem może być kopolimer octanu winylu z kwasem krotonowym
(INCI: VA/Crotonates Copolymer). Dalsze rozbudowanie struktury poprzez wprowadzenie merów anionowych i kationowych pozwala na otrzymanie polimerów amfoterycznych. PVP/VA - kopolimer PVP z twardszym octanem winylu (VA), jest bardzo popularny we współczesnych preparatach do modelowania włosów.

Octan winylu jest nierozpuszczalny w wodzie, schnąc daje kruchy film. W kosmetykach stosuje się kopolimery o stosunku PVP:VA wahającym się w granicach: 70:30 - 30:70. Dodatek octanu winylu zwiększa odporność na wilgoć, zmniejsza kleistość, ułatwia zmywanie i wyczesywanie polimeru z Włosowa. Gdy zawartość VA jest większa od 40% polimer staje się nierozpuszczalny w wodzie (rozpuszczalny tylko w alkoholach) i znajduje zastosowanie w preparatach aerozolowych.

Polimery anionowe

Polimery anionowe najczęściej zawierają wolne grupy kwasowe pochodzące od kwasów: akrylowego, krotonowego, maleinowego. Najpopularniejszymi polimerami tej grupy są pochodne kwasu akrylowego, między innymi:

- kopolimer akrylanu tertbutylu, akrylanu etylu i kwasu metakrylowego (INCI: Acrylates Copolymer)

- kopolimer kwasu akrylowego, akrylanu etylu i tertbutyloakrylamidu, (INCI: Acrylates/t-Butylacrylamide Copolymer

Polimery tego typu charakteryzują się stosunkowo niskim pH, z uwagi na obecność wolnych grup kwasowych w swojej strukturze. W związku z tym wymagają neutralizacji: środowisko zbyt kwaśne może być agresywne dla włosów. Neutralizacja jest kolejną metodą sterowana właściwościami polimerów.

Im wyższy stopień neutralizacji, tym większa rozpuszczalność polimeru w wodzie, dzięki temu powstały na włosach film jest bardziej elastyczny, a sam preparat lepiej się rozprowadza, ale z drugiej strony staje się bardziej kleisty (w związku ze zwiększoną wrażliwością na wilgoć). Całkowita neutralizacja powoduje pełną rozpuszczalność w wodzie, polimer jest nieodporny na wilgoć, mniej kruchy, trudniejszy do wyczesania. Oprócz tego wykazuje gorszą kompatybilność z węglowodorami, można stosować go tylko w ograniczonym zakresie stężeń w preparatach aerozolowych. Najczęściej stosuje się 30-60% neutralizację, co stanowi optimum właściwości użytkowych polimeru.

Kolejną możliwością modyfikacji własności polimeru są różnice we własnościach filmotwórczych przy stosowaniu różnych neutralizatorów: w zależności od zastosowanej zasady możemy obserwować różne własności filmu. Jako substancje neutralizujące w 99% stosowane są aminoalkohole, głównie 2-amino-2-metylopropan-l-ol (AMP), 2-amino-2-metylo-l,3-propanodiol (AMPD), Trietanoloamina (TEA).

Polimery kationowe

Obecność dodatnio naładowanych grup funkcyjnych w strukturze polimeru jest przyczyną jego wysokiej substantywności do struktur włosa. Biorąc pod uwagę fakt, iż punkt izoelektryczny włosa wynosi około 3,6; w warunkach typowej pielęgnacji, powierzchnia włosa obdarzona jest ładunkiem ujemnym. W związku z tym substancje naładowane dodatnio, dzięki korzystnym oddziaływaniom elektrostatycznym, są bardzo silnie wiązane z włosem.

Duże powinowactwo do włosów z jednej strony sprawia, że polimery tego typu wykazują dodatkowe działanie kondycjonujące i regenerujące. Z drugiej strony jest przyczyną trudniejszego zmywania polimerów tego typu w porównaniu do struktur niejonowych oraz tendencji do tworzenia depozytu przy częstym stosowaniu. Właściwości filmotwórcze i pielęgnacyjne zależą od struktury polimeru. Polimery tego typu dobrze utrwalają fryzurę, poprawiają układalność włosów, są dobrze rozprowadzane na włosach, poprawiają rozczesywalność włosów, mają zdolność do sklejania zniszczonych końcówek. 

Podstawowymi surowcami tej grupy są związki zawierające czwartorzędowane grupy amoniowe, mogą to być wspomniane już wcześniej pochodne PVP, jak również innych substancji, w tym także pochodzenia naturalnego, np. celulozy, skrobi, itp. Ogólna nazwa surowców tego typu w nomenklaturze INCI to Polyquaternium-X, gdzie X jest liczbą niemającą związku ze strukturą polimeru. Dzięki swoim własnościom pielęgnacyjnym quaty znajdują również zastosowanie w szamponach i odżywkach do włosów, przy czym stosowane mogą być również substancje naładowane dodatnio, które nie modelują fryzury, a wykazują jedynie własności kondycjonujące.Przykładem związków tego typu mogą być pochodne naturalnych surowców takie jak: czwartorzędowana guma guar (INCI: Guar Hydroxypropyl Trimonium Chloride), czwartorzędowane hydrolizaty protein (np. Laurdimonium Hydroxypropyl Hydrolyzed Wheat Protein).

Polimery amfoteryczne

Polimery tego typu zawierają monomery obdarzone zarówno ładunkiem dodatnim jak i ujemnym. Tego typu budowa powoduje zmniejszenie powinowactwa do włosów w stosunku do polimerów kationowych, dzięki czemu można je łatwiej zmyć. Charakteryzują się wysoką zdolnością utrwalania fryzury, poprawiają rozczesywalność i układalność włosów, nie powodują powstawania depozytu na włosach. Dzięki swoim właściwościom są chętnie stosowane w kosmetykach. Przykładem polimeru amfoterycznego jest bardzo często stosowany kopolimer określany zgodnie z nomenklaturą INCI jako: Octylacrylamide/Acrylates/Butylaminoethyl Methacrylate Copolymer.

Polimery filmotwórcze w rynkowych preparatach do modelowania włosów – analiza rynku.

W Wyższej Szkole Zawodowej Kosmetyki i Pielęgnacji Zdrowia w Warszawie przeprowadzono analizę rynkowych preparatów do modelowania włosów pod kątem rodzaju stosowanych polimerów filmotwórczych. Badania dokonano w drogeriach na terenie Warszawy. Scharakteryzowano podstawowe formy kosmetyczne tego typu preparatów, tj. pianki, lakiery, żele. Na rynku obecne są również inne, często nowatorskie receptury preparatów do modelowania włosów. Najczęściej stosowane polimery filmotwórcze w analizowanych kosmetykach. Spośród ponad 170 produktów obecnych na rynku wyodrębniono 5 najpopularniejszych polimerów, są to kolejno:

- PVP/VA Copolymer,

- PVP,

- Polyquaternium- 11,

- Polyquatemium-4

- Octylacrylamide/Acrylates/Butylaminoethyl Methacrylate Copolymer.

Ponad 64% rynkowych preparatów zawiera wyżej wymienione substancje filmotwórcze.

Dokonując analizy konkretnych form kosmetycznych, w przypadku pianek stwierdzono, iż najczęściej stosowanymi są: PVP/VA Copolymer, Polyquaternium-4.

W lakierach najpopularniejsze są: Octylacrylamide/Acrylates/Butylaminoethyl Methacrylate Copolymer, PVP/VA Copolymer.

W przypadku żeli do włosów dominują: PVP, Polyquaternium-l1, PVP/VA Copolymer, duży udział wnoszą również różne kopolimery kwasu akrylowego.

Na podstawie przeprowadzonej analizy można stwierdzić, iż pomimo ciągłego rozwoju chemii kosmetycznej w kierunku nowych polimerów filmotwórczych na rynku dominują jednak tradycyjne i sprawdzone substancje pozwalające na otrzymanie preparatów o przewidywalnych właściwościach.

Rynek preparatów do pielęgnacji i upiększania włosów w tym kosmetyków do ich modelowania jest bardzo prężnie rozwijającą się gałęzią chemii kosmetycznej. Wraz z coraz większą popularnością kosmetyków tego typu wzrasta zapotrzebowanie na substancje filmotwórcze, poszukiwane są ciągle nowe makrocząsteczki pozwalające sprostać wymaganiom klientów. Znajomość właściwości substancji filmotwórczych jak i mechanizmów modelowania włosów pozwoli producentom surowców kosmetycznych sprostać coraz trudniejszym wyzwaniom w tej dziedzinie.