Stosowanie filtrów przeciwsłonecznych jest standardem w ochronie skóry przed promieniowaniem UV. Octyl methoxycinnamate (OMC) jest jednym z najpowszechniej stosowanych filtrów UVB. Jego dopuszczalne maksymalne stężenie w gotowym kosmetyku wynosi 10%. Niestety, ale może on działać uczulająco lub być foto-alergenem.

Po ekspozycji na światło, OMC może ulec nieodwracalnej izomeryzacji z wyjściowej formy trans do formy cis, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności filtrowania promieniowania UVB, ponieważ forma trans ma wyższy współczynnik ekstynkcji (Rys. A)

Fotostabilność jest najważniejszą właściwością skutecznych filtrów UV, jest ona uzależniona od składników receptury i strategii technologicznej.

W przeprowadzonym doświadczeniu badano fotostabilność preparatów, zawierających różne ilości wolnego OMC i OMC wprowadzonego w postaci nanocząsteczek z poli(D,L-laktydu). Obecność otoczki z polimeru może chronić składnik aktywny. W poniższym badaniu określono wpływ macierzy z poli(D,L-laktydu) na fotostabilność filtra przeciwsłonecznego. Stopień foto-izomeryzacji OMC uzależniony jest od receptury preparatu, a także od jego stężenia.

Badania fotostabilności wskazują na istotne ograniczenie foto-izomeryzacji w preparatach zawierających filtr w postaci nanocząsteczek, co sugeruje że enkapsulacja jest odpowiednią strategią do zwiększenia fotostabilności OMC. Ponadto, wskaźnik SPF wskazuje, że enkapsulacja nie zmniejsza stopnia ochrony badanego filtra UVB.

Rys. A. Widma absorpcji OMC trans (i) i cis (ii)

Oprac. Sylwia Tracichleb

Źródło: M. Vettor, P. Perugini, S. Scalia, B. Conti, I. Genta, T. Modena, F. Pavanetto. Poly(D,L-lactide) nanoencapsulation to reduce photoinactivation of a sunscreen agent. Int J Cosm Sci, 30, 3, 219-227, (2008).

Źródło wykresu: Giacomoni PU. Sun protect in Man. Elsevier, 2007.