Mikromacierze DNA (ang. DNA microarray) pozwalają na badanie ekspresji tysięcy genów jednocześnie. Dzięki tej technice wiemy, że w przypadku takich schorzeń jak łuszczyca czy atopowe zapalenie skóry ma miejsce aktywacja transkrypcji charakterystycznych genów.

Takie dane mogą być punktem wyjścia do badań nad patogenez chorób zapalnych skóry, mogą stanowić także podstawę bardzo czułej metody diagnostycznej.

Holenderscy naukowcy przy użyciu takich technik jak: reakcja łańcuchowej polimerazy (PCR) oraz barwienia immunohistochemiczne zajęli się badaniem ekspresji genów w różnych typach zapaleń skóry, m.in. w AZS, alergicznym wyprysku kontaktowym i wyprysku kontaktowym z podrażnienia. Materiał porównawczy stanowiła skóra zdrowych ochotników oraz osób chorujących na łuszczycę.

Eksperymenty pokazały, że anhydraza węglanowa II jest aktywna we wszystkich schorzeniach zapalnych skóry, ale nie w łuszczycy. Okazało się , że opisywane wcześniej w literaturze białko specyficzne dla neuronów, tzw. Nel-like protein 2 , ulega silnej ekspresji jedynie w przypadku AZS. Z kolei interleukina-1F9, elafina, β-defensyna-2  oraz vanina-3 występowały tylko w łuszczycy. W alergicznym wyprysku kontaktowym odnotowano natomiast wysokie poziomy chemokin CCL17 i CXCL10, podczas gdy chemokina CXCL8 występowałą w łuszczycy, AZS, alergicznym wyprysku kontaktowym, ale nie w wyprysku kontaktowym z podrażnienia.

Otrzymane wyniki poddano analizie statystycznej i jak się okazało, określenie ekspresji 7 genów jest najsilniejszym kryterium pozwalającym określić lub przewidzieć typ reakcji zapalnej w skórze.

Oprac.:M.Kwapisiewicz
Na podst.: Kamsteeg M et al.: Molecular diagnostics of psoriasis, atopic dermatitis, allergic contact dermatitis and irritant contact dermatitis. British Journal of Dermatology  doi 10.1111/j.1365-2133.2009.09547.x
Fotografia: wikipedia.org